’t Is Weer Voorbij Die Mooie Magnolia

Wanneer weet ik dat het lente is? Er is geen specifieke dag die de grens scherp afbakent tussen twee seizoenen. Het ene seizoen gaat geleidelijk over in het volgende. Er is altijd die schemerzone waar ze samen op de planken staan.

De lente betreedt het podium wel alsof er een ware marketing campagne mee gemoeid is: eerst verschijnen sneeuwklokjes en krokussen als verkenners – teasers die ons verlekkerd maken -, gevolgd door (trompet)narcissen als echte herauten: ze komt! Ze komt! ‘Daar is de lente, daar is de zon!’ (JDW)

En dan stuurt de lente een deel van haar hofhouding, de magnolia, het veld in. Nog voor alle groene blaadjes op struiken en bomen zich ontvouwen, nog voor andere bloesems ontluiken om zich te laven aan de zon, betreden de magnolia’s daar helemaal alleen het podium in vol bloemen-ornaat. Ze pronken als reuze boeketten.

Ik las op Wikipedia dat de Magnolia een groot en oud plantengeslacht is. Ze waren er al voordat er bijen rondvlogen op aarde en voor de bestuiving rekenden ze op kevers. En dat verklaart waarom de vruchtbladen van de magnolia zo veel taaier zijn dan andere bloemblaadjes: alleen zo konden ze indertijd veelvuldig keverbezoek onbeschadigd overleven. Ik wil niet doemdenken maar het gaat niet zo goed met onze bijenpopulaties die overal voor de bestuiving instaan. Misschien komt die oeroude eigenschap van de magnolia’s hen binnenkort terug goed van pas…

De magnolia’s hebben hun timing goed gekozen. Geen groen blad leidt de aandacht af. Geen andere boom is al zo ver. Maar zij wel. Het is hun toonmoment. Enkel dan, aan het begin van de lente, wanneer alle andere bomen en struiken nog kaal zijn of met bladeren nog in knop, kan je zien waar er overal magnolia’s staan. Er staan er meer dan je de rest van het jaar zou denken, omdat ze na hun glorie- en pracht-en-praal bloementoon-moment met hun gewone groene bladertooi verdwijnen tussen al het andere groene geweld.

Na 2020 is 2021 nog steeds een covid-jaar, waar we werken aan en hopen op betere tijden. We doen ons best, maar soms voelt het wel heel erg alsof wij mensen opgehokt zitten. We zijn veel meer alleen en niet-samen. Ik projecteer hier natuurlijk menselijk denken op het plantenrijk, maar voor mij voelt het alsof dit voorjaar de magnolia gaat voor verbondenheid: ze deelt het podium met andere bomen om samen te bloemen, euh, bloesemen. En dat is prachtig. Nog geen of weinig prille groene bladeren, maar wel overal grote boeketten-op-stam.

Geniet met volle teugen van zodra de voorstelling begint. Stel het niet uit, want je weet nooit hoelang het duurt. Het kan beginnen vriezen, hard regenen of stevig waaien en dan is het zo voorbij.

En ja, het is bijna voorbij nu. Onder de magnolia’s worden de sneeuwtapijten van gevallen bloemblaadjes steeds dikker. Elke windstoot blaast verder gaten in de boomboeketten.

‘Je dacht dat er geen einde aan kon komen, maar voor je het weet, is het alweer lang voorbij. Aan alles komt een einde.’ (GC)

Maar we hebben de belofte van volgend jaar. En van zodra de magnolia’s zich terugtrekken weg van het podium, gaat de lente helemaal crescendo voluit met het groenste groen en ‘zoveel kleuren blaadjes, zoveel kleuren overal. Zoveel kleuren zijn niet op te noemen maar ik zie ze allemaal.’ (GVM)

‘Daar is de zon. We gaan een eindje lopen. Daar is de zon en alleman die fluit. Daar is de zon en zet dat raam maar open, de kachel kan wel uit.’ (GVM)

Alle creatieve remmen los! Schoonheid. Samen genieten. Daar gaan we voor.

Met dank aan volgende zangers hun inspirerende liederen: Jan De Wilde (JDW) , Gerard Cox (GC) en Gerard Van Maasakkers (GVM)